در ادامه به چند نمونه از مشکلات موجود در شکل طرح مسئله و راهکار پیشنهادی اشاره می شود:

 

  • طرح مسئله : عدم برخورداری از معیارهای خاص دانشگاهی و شباهت زیاد تحصیل در دانشگاه علمی کاربردی به تحصیل در دوره دبیرستان و تداوم شیوه های دانش آموزی
  • راهکار پیشنهادی:  از نظر محیطی و مقررات باید تغییراتی حاصل شود که حس و حال دانشگاهی و دانشجویی را تقویت کند. برای مثال اکثرا کلاس ها به همان شکل مدارس هستند. اگر از سوی دانشگاه جامع استاندارهای برای این منظور تدوین شود بخش زیادی از این مشکل رفع خواهد شد.
  • طرح مسئله:  عدم مهارت­ آموزی، بی ­انگیزگی و عدم توجه به کارآفرینی و ایجاد خلاقیت در دانشجو
  • راهکار پیشنهادی: بازنگری در طرح ها و برنامه های دانشگاه و اصلاح و بروزرسانی آنها
  • طرح مسئله: افزایش کمی دانشجو بدلیل بالا بودن هزینه های جاری بدون توجه به کیفیت و اهمیت آن در بلند مدت و سرنوشت دانشگاه
  • راهکار پیشنهادی: بین شهریه دریافتی و هزینه های اداره واحدها تناسب وجود ندارد و با افزایش مستمر تورم این وضعیت تشدید می شود
  • طرح مسئله: عدم ارتقای بینش دانشجویان نسبت به تفکر علمی و آینده ­نگری
  • راهکار پیشنهادی: برگزاری دوره های آموزشی برای مدرسان به منظور ارتقاء دانش نظری و افزایش انگیزه در ایشان
  • طرح مسئله: عدم توجه کافی به ارتقای اخلاق علمی و مسئولیت‌های اجتماعی
  • راهکار پیشنهادی: جهت گیری دانشگاه جامع به این سمت هدایت شود و از ظرفیت های رسانه ای برای ترویج آن استفاده گردد.
  • طرح مسئله: عدم خلاقیت دانشگاه‌ جامع در اصلاح برنامه­ های آموزشی بر اساس نیازهای روز و آینده، جامع ­نگر نبودن و عدم توجه کافی به رشته ­های مورد نیاز در جامعه
  • راهکار پیشنهادی: انجام مطالعات کاربردی و مشارکت با دانشگاه های دیگر در استفاده از تجربیات موجود
  • طرح مسئله: عدم وجود اختیارات کافی و خلاقیت در تصمیم­ گیری هیأت ­امنا و رؤسای واحدهای تابعه دانشگاه­
  • راهکار پیشنهادی: افزایش اختیارات واحدهای تابعه و پیش بینی فاکتورهای تشویقی برای واحدهای فعال و نمونه
  • طرح مسئله:  ارتباط ضعیف دانشگاه با بخش‌های اقتصادی، صنعتی، اجرایی، خدماتی و ضعف در جذب دانش ­آموختگان ممتاز (سیستم فراخوان استخدام فعلی و شرایط حاکم، جذب­ کننده نیست)
  • راهکار پیشنهادی: این مشکل باعث شده اکثرا افراد شاغل به سمت دانشگاه علمی کاربردی گسیل شوند و صرفا به فکر گرفتن مدرک باشند نه مهارت آموزی و در نهایت وضعیت فعلی حاصل همین رویکرد است. اگر دانشگاه جامع با مراکز مختلف وارد مذاکره شود و تفاهم نامه های همکاری به امضاء رساند، کم کم این شرایط تغییر خواهد کرد و دانشگاه به سوی هدف اصلی خود یعنی مهارت محوری سوق پیدا خواهد کرد.