وظایف روابط عمومی در شهرداری تهران / ابراهیم علی پور

 

روابط عمومی یکی از ابزارهای قوی مدیریت افکارعمومی و بحران در جامعه است. روابط عمومی در شهرداری تهران به عنوان اصلی ترین حلقه ارتباط بین مدیران و کارکنان و شهروندان، مسئولیت خطیری در فرآیند مدیریت افکار عمومی بر عهده دارد که می تواند به صورت نظام مند، برنامه ریزی شده و سنجیده در جهت ایجاد، حفظ و گسترش تعامل و تفاهم مدیران با کارکنان و شهروندان و ارتقاء سطح خدمات سازمانی اقدام کند.

شناخت افکار عمومی، نحوه شکل گیری آنها و راه های تغییر آن از دغدغه های اصلی روابط عمومی است. محور اساسی کار روابط عمومی، کسب منافع برای کل سازمان است نه برای شخصی که در رأس هرم سازمانی قرار گرفته است. در این میان نباید از نقش ارتباطات در افزایش بهره وری از امکانات و نیروی انسانی در سایه انعکاس هرچه بهتر فعالیت ها و مصوبات سازمان به جامعه و بهره گیری از امکانات و قابلیت های اجتماع و مشارکت عمومی افراد نیز غافل شد. پس از شکل گیری ساختار جدید مرکز ارتباطات و امور بین الملل، معاونت روابط عمومی با رویکرد ایجاد وحدت رویه، هماهنگی و انسجام در اجرای سیاست‌های مرکز و مأموریت‌ها و امور محوله به روابط عمومی‌های واحدهای تابعه شهرداری تهران، ایجاد گردید. رئوس فعالیت های این معاونت در سه حوزه سیاستگذاری و برنامه ریزی، هماهنگی، نظارت و ارزیابی خلاصه می گردد.

 بخشی از وظایف این معاونت عبارتند از :

1- مدیریت، راهبری و نظارت بر سامانه ملاقات مردمی و هم چنین فرآیند اجرای ملاقات مردمی

2- نظارت و ارزیابی مستمر و ادواری عملکرد روابط عمومی‌ها

3- تدوین و ابلاغ دستورالعمل‌ها و آئین نامه های اجرایی مرکز ارتباطات و نظارت بر روند اجرای این آئین نامه ها

4- بازدید میدانی و نظارت‌های دوره‌ای با رویکرد حمایتی و ارشادی ستاد از روابط‌ عمومی‌ها و عملکرد آن ها

5- توسعه ارتباطات بین‌فردی با مشارکت نخبگان اجتماعی، ارتباطات شهروندی

6- مدیریت و بارگذاری اخبار در پرتال مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل

7- ارتباطات و همکاری‌های بین شهری (کلان شهرها)

8- هماهنگی و حمایت از برنامه‌های تولیدی صدا وسیما

9- مدیریت انجمن‌های اجتماعی کارکنان شهرداری تهران نظیر انجمن ادبی و هم چنین مشارکت و همکاری با سازمان‌های مردم نهاد تخصصی و غیرتخصصی

10- پیگیری ویژه درخواست‌های شهروندان

11- برنامه‌ریزی مناسب برای هر چه بهتر برگزار شدن جشنواره‌ها، جشن‌ها، مناسبت ها، کنفرانس‌ها و سمینارهای شهرداری تهران و نیز مراسم افتتاحیه پروژه‌ها و بازدیدها

نگرش کلی بر نقش روابط عمومی در سازمانها / ابراهیم علیپور

روابط عمومی جزئی مهم از علم مدیریت است

    امروزه از روابط عمومی به عنوان هنر هشتم و دست آورد قرن بیستم یاد می کنند. تعاریف گوناگونى از روابط عمومى از سوى صاحب نظران، کارشناسان و مؤلفان کتاب‌هاى این رشته بیان شده است از جمله؛ رکس هارلو از پیشگامان روابط عمومى در جهان مى‌گوید: "روابط عمومى دانشى است که به وسیله آن سازمان‌ها آگاهانه مى‌کوشند، بر مسئولیت اجتماعى خویش عمل کنند تا بتوانند، تفاهم و پشتیبانى کسانى را که برایشان توسعه اهمیت دارد را به دست آورند.

انجمن جهانى روابط عمومى نیز گفته: "روابط عمومى بخشى از وظایف مدیریت سازمان است و عملى ممتد، مداوم و طرح ریزى شده است که از طریق آن افراد و سازمان ها مى کوشند تا تفاهم و پشتیبانى کسانى را که با آنها سرو کار دارند، به دست آورند ".

 روابط عمومی به مثابه پلی است میان یک سازمان و مخاطبان آن، به بیان ساده‌تر روابط عمومی در حکم دم و بازدم سازمان به ایفای نقش می‌پردازد. روابط عمومی مجموعه‌ای از اقدامات و کوشش‌های حساب‌ شده‌ای است که هر سازمان برای برقراری ارتباط موثر و هدفمند با گروه‌هایی که با سازمان در ارتباطند انجام می‌دهد.
روابط  عمومی کار رو به ‌رو شدن یک سازمان یا موسسه را با مخاطبانش از طریق پرداختن به موضوعات و مطالب و اخباری انجام می‌دهد که به منافع مشترکشان مربوط است. سخنرانی در کنفرانس‌ها، کار با رسانه‌ها، ارتباطات بحران، اشتغال به امور اجتماعی از طریق رسانه‌ها و ارتباط با کارکنان در زمره وظایف این حرفه‌است.

 فعالیت روابط عمومی چندان مستقیم و ملموس نیست و همین فرق آن با تبلیغات است. کار روابط عمومی می‌تواند برای ساختن روابط تفاهم‌آمیز با کارکنان، مشتریان، سرمایه‌گذاران، رأی‌دهندگان و عموم مردم به کاررود. هدف از تشکیل روابط عمومی برقراری ارتباط متقابل بین مردم و مسولان و جلب همکاری و بسط تفاهم عمومی، آگاهی مردم از عملکرد دستگاه مطبوع، آماده نمودن اذهان عمومی در اجرای طرح ها و برنامه ها و ایجاد محیط مناسب برای رشد فضایل اخلاقی کارکنان می باشد. تقریباً هر سازمانی که با افکار عمومی سر و کار دارد و نیازمند ارائه  تصویر روشنی از خود نزد مخاطبان است، گونه‌ای از روابط عمومی را به خدمت می‌گیرد.

برخی از رشته‌های مرتبط تحت نام ارتباطات شرکتی نظیر: روابط رسانه‌ای، روابط سرمایه‌گذاری، ارتباطات داخلی و روابط کار وجود دارند که به فعالیت های روابط عمومی ربط دارند. کارکنان روابط عمومی عموماً توجه خود را به ساختن مناسباتشان با همگان‌هایی معطوف می‌کنند که به همسازی با آنها بینجامد.

کارکنان روابط عمومی باید بدانند که چطور به شکلی شفاف بنویسند، صحبت کنند و با تجزیه و تحلیل امور مربوط به سازمان و موسسه خود به رفع و رجوع مسائل بپردازند. این مهارت‌ها به شدت مورد نیازند، زیرا در رشته روابط عمومی ارتباط پیوسته‌ای میان کارکنان و کسانی وجود دارد که در تعیین سمت سیاست‌های همگانی ایفا می‌کنند. کارکنان روابط عمومی همچنین باید به اندیشه‌ ورزی انتقادی بپردازند تا بتوانند به واسطه این مهارت به حل مشکلات احتمالی مشتریان و موکلان خود اقدام کنند.

روابط عمومی سیاسی / ابراهیم علی پور

  بی تردید در ارائه تعریف برای هر شاخه ای از روابط عمومی، باید چهار مفهوم بنیادی در تعریف عام آن را مدنظر قرار داد. این مفاهیم شامل ایجاد، حفظ و توسعه تفاهم، برقراری ارتباط دوسویه، عمل بر اساس تحقیق و رعایت موازین اخلاقی روابط عمومی در مرحله عمل هستند.

بنابراین در تعریف روابط عمومی سیاسی هم باید مفهوم خاص آن را با این مفاهیم ارتباط داد و به تعریف روابط عمومی سیاسی پرداخت و هم مفهوم کلیدی این شاخه از روابط عمومی را شاید مطالعه نحوه ی تاثیرگذاری بر جریان تصمیم گیری و رفتار سازمانی در داخل سازمان و نیز رفتار گروههای مخاطب در بیرون از سازمان ذکر کرد؛ ضمن اینکه در یک ارتباط دوسویه با هدف هم فهمی دو جانبه نمی توان از ضرورت تاثیرپذیری متقابل از رفتارهای گروههای مخاطب سازمان در داخل و خارج از آن صرف نظر کرد.

در اینجا باید به نکاتی تاکید شود این نکات عبارت است از :

1- محدوده فعالیت های روابط عمومی سیاسی به فراتر از گروههای مخاطب گسترش می یابد و مخاطبان بالقوه و نیز مصرف کنندگان و مردمی را که حتی پیام های سازمان را دریافت نمی کند، در برمی گیرد.

2- در روابط عمومی سیاسی با وظایف مشخص و تکنیک های خاص خود تنها در درون یک سازمان به عنوان بخشی از تشکیلات سازمانی عمل نمی کند بلکه می تواند در قالب موسسات مشاوره ای نیز ابراز وجود کند. عملکرد این قبیل موسسات بیشتر در جریان انتخابات مثل انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری نمود بیشتر می یابد.

3- روابط عمومی به بررسی فعل و انفعالات گروههای سیاسی که در واقع مخاطب سازمان نیستند لیکن مواضع و عملکرد آنها می تواند بر سازمان موثر باشد، می پردازد.

احزاب سیاسی، گروههای فشار و ذی نفوذ و تشکل های صنفی و مذهبی می توانند در این زمینه مورد بحث و بررسی قرار گیرند. در واقع این بخش از فعالیت های روابط عمومی سیاسی در ارتباط با وظیفه سازماندهی و ایجاد تسهیلات برای حمایت صنفی از سازمان و افراد مشترک المنافع صورت
می گیرد تا امکان نفوذ بر محیط سیاسی جامعه فراهم شود و توان کارآیی سیاسی را داشته باشد.

با توجه به این نکات، می توان «روابط عمومی سیاسی» را به شرح زیر تعریف کرد :

«روابط عمومی سیاسی، شاخه ای از دانش روابط عمومی است که به مطالعه موضوع اعمال قدرت روابط عمومی در تاثیرگذاری بر فرآیند تصمیم گیری و ساخت قدرت در درون و خارج از سازمان و متاثر ساختن تصمیمات سازمانی از دیدگاههای گروههای مخاطب پرداخته و افزون بر مدیریت ارتباطات سازمان و همیاری و ارائه مشاوره به مدیریت آن، خود را حامی و خادم مخاطب می داند و برخورد آن با افکار عمومی آمرانه و هدایتگرانه نیست، بلکه تاثیرپذیری و تاثیرگذاری در قبال افکار عمومی همزمان مدنظر قرار می گیرد.»

روابط عمومی قرن بیست و یکمی فعالیت های خود را با تحقیق شروع کرده و با ارزیابی پایان می دهد و برای خود، ماهیت فرارسانه ای قائل است و صرفاً خود را ابزاری برای نقل و انتقال پیام ها و اطلاعات نمی داند.

وظایف اصلی روابط عمومی سیاسی

با توجه به بحث ارائه شده، می توان وظایف اصلی «روابط عمومی سیاسی» را به شرح زیر فهرست کرد:

1- شناسایی، مطالعه، تجزیه و تحلیل و انتقال علایم افکار به مدیریت (تولید و ارائه اطلاعات مردمی)

2- ایجاد زمینه برای گفتگوی انتقادی بین مردم و مسئولان

3- تاثیرگذاری بر روند تصمیم گیری در سازمان با اتکاء به افکار عمومی

4- بررسی روند تصمیم گیری و توزیع قدرت در داخل سازمان

5- حمایت از دیدگاههای گروههای مخاطب و سعی در تامین نیازهای سازمان و ایجاد هماهنگی بین منافع عمومی و منافع سازمانی

تکنیک های روابط عمومی سیاسی

روابط عمومی سیاسی برای انجام وظایف خود از تکنیک های زیادی بهره می گیرد که بی تردید صحبت درباره آن بحث مستقلی را می طلبد. تکنیک هایی مثل مذاکره، چانه زنی، لابینگ و مدیریت رویدادها از جمله تکنیک هایی هستند که در روابط عمومی مورد توجه قرار می گیرند.

یکی از تکنیک های سیاسی مهم که در روابط عمومی مورد استفاده قرار می گیرد، «لابینگ» است که منظور از آن، انجام اقداماتی است که برای جلب حمایت سیاستمداران یا افراد موثر بر آنان به کار برده می شود. تاثیرگذاری بر نمایندگان مجلس و یا مسئولان کشور را می توان نوعی «لابینگ» نام نهاد. «مذاکره» و «چانه زنی» از سایر تکنیک های سیاسی است که امروزه در روابط عمومی از کاربرد بسیاری برخوردار شده است. از تکنیک های عمده دیگر باید از «مدیریت رخدادها» یاد کرد. یکی از کارهای عمده روابط عمومی سیاسی، واکنش درباره رخدادهایی است که به شکلی بالقوه برای سازمان نتایج منفی به دنبال دارد و توان بالقوه و حیات آن را با محدودیت روبرو می سازد. برای این منظور باید به ترتیب زیر عمل کرد :

-   شناسایی رخدادها

-   تجزیه و تحلیل آنها

-   ایجاد اولویت ها

-   انتخاب راهبرد مناسب برای مقابله

-   اجرای یک برنامه ارتباطی

-   ارزیابی تاثیرهای آن 

نتیجه گیری:

با توجه به آنچه که گفته شد امروزه روابط عمومی سیاسی از اهمیت اساسی در فعالیت های روابط عمومی برخوردار است. روابط عمومی سیاسی با ظرفیت و کاربردهای شایان توجه از ظرفیت بالایی برای کارآیی لازم برخوردار است و در صورت استفاده از آن مطابق با موازین اخلاقی روابط عمومی می تواند به توسعه فضای دموکراتیک در سازمان و جامعه کمک کند. گر چه لازمه رشد آن نیز وجود فضای آزاد است.

منابع :

- سفیدی، هوشمند، روابط عمومی برتر، موسسه تحقیقات روابط عمومی، 1383

- «ارتباطات سیاسی و رسانه های جدید»، ترجمه علی کسمایی، فصلنامه رسانه، شماره اول، سال هشتم

- «ارتباطات سیاسی»، امیر عابدینی، رسانه، شماره اول، سال هشتم

- «همه چیز درباره روابط عمومی»، راهبرد هیوود، ترجمه محمدرضا نصیری، ماهنامه روابط عمومی، سال 76 شماره9

تاریخ روابط عمومی

 

تلاش برای برقراری ارتباط با دیگران و لزوم تبادل عقیده به دوران باستان بر می گردد. فقط ابزارها، درجات تخصصی شدن، گسترش دانش و میزان تلاش در این زمینه با دانش امروز ارتقاء یافته است که عوامل برانگیزاننده اصلی و گسترش آنها متعدد و پیچیده است.

متفکران باستانی در باره روابط عمومی مطالبی نگاشته اند اگر چه نه با واژه تخصصی روابط عمومی!

عبارات و نظرات در واژگان سیاسی دولت ها در گذشته با نظرات مدرن در زمینه عقاید جمعی هم راستا هستند. با این حال تبادل اطلاعات که منجر به تاثیر بر نقطه نظرات یا رفتارها می شده است، می تواند نشانه هایی از تمدن های نخستین باشد. اما آغاز قطعی روابط عمومی به معنای مدرن از اوایل 1900 می باشد. زمانی که جهان وارد قرنی شد که از کالسکه اسبی تا شاتل فضایی را دربر می گیرد.

این قرن شامل شش دوره اصلی از گسترش روابط عمومی می باشد.

1-ع دوره کاشت(1917-1900) که افشاگری های مطبوعاتی به عنوان تبلیغات دفاعی محسوب می شد.

2- دوره جنگ جهانی اول (1919-1917) نمایش مهیج قدرت سازمان یافته و هدایت کننده در برافروختن آتش میهن پرستی

3- انفجار دهه بیستم (1929-1919) دوره ای که در آن با استفاده از تجربیاتی که در تبلیغات جنگی بدست آورده بودند سعی در معرفی محصولات و تلاش برای تغییر تکنولوژی شکل گرفته در جنگ برای کسب درآمد کردند.

4- دوره روزولت و جنگ جهانی دوم (1945-1930) رکود اقتصادی بزرگ و جنگ جهانی دوم با نتایج عمیق و اثرات گسترده که باعث پیشرفت روابط عمومی تحت فشار آنها شد.

5- دوره بعد از جنگ جهانی (1965-1945) که نظم جهانی از یک اقتصاد متمایل به جنگ به سمت اقتصاد صنعتی و خدماتی گذشته باز گشت.

6- جامعه اطلاعات جهانی / جامعه اطلاعاتی / عصر ارتباطات (1965-تا کنون) همراه با شتاب تکنولوژی سطح بالا و شبکه های ارتباطی ترکیبی، و تغییر داد و ستد از یک اقتصاد ملی به اقتصادی جهانی / دهکده جهانی بر پایه رقابت و بهم وابستگی تبدیل شده است.

تعریف روابط عمومی/ ابراهیم علی پور

تا کنون تعاریف زیادی از روابط عمومی ارائه شده که هر کدام از آنها شامل فاکتورهای است که قصد دارد ویژگی های اصلی روابط عمومی را بیان کند. در اینجا به اهم این ویژگی ها به شرح زیر اشاره می شود:

1. روابط عمومی علم و دانش است ( علم ارتباطات و دانش مدیریت )؛

2. کوشش آگاهانه، برنامه ریزی شده؛

3. وسیله جلب نظر، تفاهم و پشتیبانی مخاطبان و حفظ و نگهداری آن با استفاده از وسایل مختلف نظیر رسانه ها؛

4. بخشی از وظایف مدیریت سازمان؛

5. فعالیتی مبتنی بر تحقیق؛

6. روابط عمومی هنر است، هنر برقراری ارتباط موثر؛

7. توجه به تجزیه و تحلیل گرایش ها؛

8. مشاور امین و حرفه ای مدیران؛

9. راه کار و امکانی برای تغییر در افکار عمومی؛

10. وسیله اطلاع رسانی به مردم و ذینفعان؛

11. وسیله برقراری ارتباط دو سویه بین سازمان با مخاطبان و بالعکس؛

12. وسیله ایجاد ارتباط اقناعی

 

بر اساس آنچه بیان شد، می توان تعریف کاملی را برای روابط عمومی ارائه داد:

" روابط عمومی، مجموعه ای از عملیات ارتباطی آگاهانه مبتنی بر برنامه و تحقیق است که با استفاده از شیوه های علمی و هنری به دنبال ارتباط با مردم و اطلاع یابی از نظرهای آنان، تجزیه و تحلیل گرایش های مخاطبان و افکار عمومی به منظور گفتگو با آنان برای رسیدن به تفاهم با کاربرد روش ها و ابزار های ارتباطی نوشتاری، گفتاری، دیداری و شنیداری است " .

 

مفاهیم کلیدی نهفته در تعریف:        

1- فلسفه روابط عمومی مردم داری است. 2- هدف روابط عمومی، جلب مشارکت، اعتماد عمومی، ایجاد و حفظ و تداوم تفاهم است. 3- وظیفه روابط عمومی، اطلاع رسانی، اطلاع یابی و پاسخگویی است. 4- کار روابط عمومی ایجاد، حفظ و تداوم ارتباط با همه مخاطبان است.

براساس این مفاهیم که در بحث چیستی روابط عمومی مطرح است، باید برای روابط عمومی عناصر و ارکان هم تعیین کنیم. که عناصر و ارکان روابط عمومی عبارتند از:

1- وظایف 2- نقش ها و کار کردها 3- مهارت ها، فنون یا تکنیک های روابط عمومی که با پیشرفت و گسترش علوم مرتب تغییر می یابد و به روز رسانی می شود، مثل تغییراتی که در زمینه ارتباطات مجازی و اینترنت و فناوری های نوین ارتباطی رخ داده است و امروزه روابط عمومی ها از آنها استفاده می کنند.

تعاریف زیادی از روابط عمومی ارائه شده که هر کدام از آنها شامل فاکتورهای است که قصد دارد ویژگی های اصلی روابط عمومی را بیان کند.

در اینجا به اهم این ویژگی ها به شرح زیر اشاره می شود:

1. روابط عمومی علم و دانش است ( علم ارتباطات و دانش مدیریت )؛

2. کوشش آگاهانه، برنامه ریزی شده؛

3. وسیله جلب نظر، تفاهم و پشتیبانی مخاطبان و حفظ و نگهداری آن با استفاده از وسایل مختلف نظیر رسانه ها؛

4. بخشی از وظایف مدیریت سازمان؛

5. فعالیتی مبتنی بر تحقیق؛

6. روابط عمومی هنر است، هنر برقراری ارتباط موثر؛

7. توجه به تجزیه و تحلیل گرایش ها؛

8. مشاور امین و حرفه ای مدیران؛

9. راه کار و امکانی برای تغییر در افکار عمومی؛

10. وسیله اطلاع رسانی به مردم و ذینفعان؛

11. وسیله برقراری ارتباط دو سویه بین سازمان با مخاطبان و بالعکس؛

12. وسیله ایجاد ارتباط اقناعی

 

بر اساس آنچه بیان شد، می توان تعریف کاملی را برای روابط عمومی ارائه داد:

" روابط عمومی، مجموعه ای از عملیات ارتباطی آگاهانه مبتنی بر برنامه و تحقیق است که با استفاده از شیوه های علمی و هنری به دنبال ارتباط با مردم و اطلاع یابی از نظرهای آنان، تجزیه و تحلیل گرایش های مخاطبان و افکار عمومی به منظور گفتگو با آنان برای رسیدن به تفاهم با کاربرد روش ها و ابزار های ارتباطی نوشتاری، گفتاری، دیداری و شنیداری است " .

 

مفاهیم کلیدی نهفته در تعریف:        

1- فلسفه روابط عمومی مردم داری است. 2- هدف روابط عمومی، جلب مشارکت، اعتماد عمومی، ایجاد و حفظ و تداوم تفاهم است. 3- وظیفه روابط عمومی، اطلاع رسانی، اطلاع یابی و پاسخگویی است. 4- کار روابط عمومی ایجاد، حفظ و تداوم ارتباط با همه مخاطبان است.

براساس این مفاهیم که در بحث چیستی روابط عمومی مطرح است، باید برای روابط عمومی عناصر و ارکان هم تعیین کنیم. که عناصر و ارکان روابط عمومی عبارتند از:

1- وظایف 2- نقش ها و کار کردها 3- مهارت ها، فنون یا تکنیک های روابط عمومی که با پیشرفت و گسترش علوم مرتب تغییر می یابد و به روز رسانی می شود، مثل تغییراتی که در زمینه ارتباطات مجازی و اینترنت و فناوری های نوین ارتباطی رخ داده است و امروزه روابط عمومی ها از آنها استفاده می کنند.

نگرش کلی بر نقش روابط عمومی در سازمانها

 

روابط عمومی جزئی مهم از علم مدیریت است.

 امروزه از روابط عمومی به عنوان هنر هشتم و دست آورد قرن بیستم یاد می کنند. تعاریف گوناگونى از روابط عمومى از سوى صاحب نظران، کارشناسان و مؤلفان کتاب‌هاى این رشته بیان شده است از جمله؛ رکس هارلو از پیشگامان روابط عمومى در جهان مى‌گوید: "روابط عمومى دانشى است که به وسیله آن سازمان‌ها آگاهانه مى‌کوشند، بر مسئولیت اجتماعى خویش عمل کنند تا بتوانند، تفاهم و پشتیبانى کسانى را که برایشان توسعه اهمیت دارد را به دست آورند.

انجمن جهانى روابط عمومى نیز گفته: "روابط عمومى بخشى از وظایف مدیریت سازمان است و عملى ممتد، مداوم و طرح ریزى شده است که از طریق آن افراد و سازمان ها مى کوشند تا تفاهم و پشتیبانى کسانى را که با آنها سرو کار دارند، به دست آورند ".

 روابط عمومی به مثابه پلی است میان یک سازمان و مخاطبان آن، به بیان ساده‌تر روابط عمومی در حکم دم و بازدم سازمان به ایفای نقش می‌پردازد. روابط عمومی مجموعه‌ای از اقدامات و کوشش‌های حساب‌ شده‌ای است که هر سازمان برای برقراری ارتباط موثر و هدفمند با گروه‌هایی که با سازمان در ارتباطند انجام می‌دهد.روابط  عمومی کار رو به ‌رو شدن یک سازمان یا موسسه را با مخاطبانش از طریق پرداختن به موضوعات و مطالب و اخباری انجام می‌دهد که به منافع مشترکشان مربوط است. سخنرانی در کنفرانس‌ها، کار با رسانه‌ها، ارتباطات بحران، اشتغال به امور اجتماعی از طریق رسانه‌ها و ارتباط با کارکنان در زمره وظایف این حرفه‌است.

 فعالیت روابط عمومی چندان مستقیم و ملموس نیست و همین فرق آن با تبلیغات است. کار روابط عمومی می‌تواند برای ساختن روابط تفاهم‌آمیز با کارکنان، مشتریان، سرمایه‌گذاران، رأی‌دهندگان و عموم مردم به کاررود. هدف از تشکیل روابط عمومی برقراری ارتباط متقابل بین مردم و مسولان و جلب همکاری و بسط تفاهم عمومی، آگاهی مردم از عملکرد دستگاه مطبوع، آماده نمودن اذهان عمومی در اجرای طرح ها و برنامه ها و ایجاد محیط مناسب برای رشد فضایل اخلاقی کارکنان می باشد. تقریباً هر سازمانی که با افکار عمومی سر و کار دارد و نیازمند ارائه  تصویر روشنی از خود نزد مخاطبان است، گونه‌ای از روابط عمومی را به خدمت می‌گیرد.

برخی از رشته‌های مرتبط تحت نام ارتباطات شرکتی نظیر روابط رسانه‌ای، روابط سرمایه‌گذاری، ارتباطات داخلی و روابط کار وجود دارند که به فعالیت های روابط عمومی ربط دارند. کارکنان روابط عمومی عموماً توجه خود را به ساختن مناسباتشان با همگان‌هایی معطوف می‌کنند که به همسازی با آنها بینجامد.کارکنان روابط عمومی باید بدانند که چطور به شکلی شفاف بنویسند، صحبت کنند و با تجزیه و تحلیل امور مربوط به سازمان و موسسه خود به رفع و رجوع مسائل بپردازند. این مهارت‌ها به شدت مورد نیازند، زیرا در رشته روابط عمومی ارتباط پیوسته‌ای میان کارکنان و کسانی وجود دارد که در تعیین سمت سیاست‌های همگانی ایفا می‌کنند. کارکنان روابط عمومی همچنین باید به اندیشه‌ ورزی انتقادی بپردازند تا بتوانند به واسطه این مهارت به حل مشکلات احتمالی مشتریان و موکلان خود اقدام کنند. / ابراهیم علی پور

مطالعه بحران رسانه ای انتخاب شهردار تهران ( شهریور 1392)

چکیده:

     این مطالعه با استفاده از آموخته های درس مطالعات ارتباط جمعی آقای دکتر علیرضا ظهوری و بکار بردن تئوری اخلاق (جان استوارت میل ) به روش اسنادی و تحلیل محتوای مصاحبه ها به موضوع بحران رسانه ای ایجاد شده در شهریور1392 می پردازد و روند بروز این بحران و مدیریت آن و تبعات سیاسی و رسانه ای بوجود آمده را تبیین می کند.

      مطابق قانون اساسی، شورا ها از ارکان اداره امور کشورند و از آن با عنوان مدیریت محلی یاد می شود که رویکرد سیاسی ندارند، ولی در سال های اخیر شوراها کاملا مورد توجه احزاب و جریان های سیاسی واقع شده اند و در این میان تهران جایگاه خاصی را دارد. در انتخابات سال 1392 که همزمان با انتخابات ریاست جمهوری شوراها نیز انتخاب شدند، دو گروه اصلاح طلب و اصولگرا تقریبا با تعداد مساوی به جمع 31 نفره شورای تهران راه یافتند. انتخاب یک رئیس اصلاح طلب برای شورا پس از یک دوره 10 ساله ریاست اصولگرایان موجب حساس شدن این دوره در همان آغاز فعالیت شد و به بحث انتخاب شهردار را اهمیت بخشید.

در این مطالعه به دلایل مرتبط با نقش رسانه ها، تاثیرگذاری روابط عمومی و تصمیمات مدیریتی رئیس شورا و همچنین رعایت اخلاق در برخوردها و تصمیم گیری ها پرداخته شده  است.

واژگان کلیدی: شورای شهر تهران، انتخاب شهردار، اصولگرایان، اصلاح طلبان، رسانه ها، اخلاق در مدیریت، روابط عمومی

ابراهیم علی پور کارشناس ارشد مطالعات فرهنگی و ارتباطات از دانشگاه تهران

ادامه نوشته